Pół wieku temu zakończył kursowanie numer 55. To był początek „zwijania” linii trolejbusowych w Warszawie. Ostatni pojazd w trasę wyjechał w 1995 r. Z tej okazji prezentujemy opracowane przez stołeczny Zarząd Transportu Miejskiego kalendarium likwidacji sieci elektrycznych autobusów na prąd.

1970 – Ruch trolejbusowy reprezentowały już tylko dwie linie.

1972 – Pozostała już tylko linia 52 na trasie ul. Chełmska – pl. Zawiszy.

31.07.1973 – Likwidacja trakcji trolejbusowej w Warszawie. Przez cały czas istnienia trolejbusy obsługiwały następujące linie:

A (54) Plac Unii Lubelskiej – Aleja I Armii Wojska Polskiego – Aleje Ujazdowskie – Bracka – Zgoda – Jasna – Kredytowa – Mazowiecka – Plac Zwycięstwa – Trębacka.

B(53) Ulica Myśliwiecka – Piękna – Aleje Ujazdowskie – Bracka – Zgoda – Jasna – Kredytowa – Mazowiecka – – Plac Zwycięstwa – Trębacka.

C (51) Plac Unii Lubelskiej – Bagatela – Aleje Ujazdowskie – Bracka – Zgoda – Jasna – Kredytowa – Mazowiecka – Plac Zwycięstwa – Wierzbowa – Bielańska – Nalewki – Muranowska – Bonifraterska – Szymanowska – Dworzec Gdański.

51 -stała całodzienna – plac Unii Lubelskiej – Dworzec Gdański,

52 – stała całodzienna – Chełmska – plac Zawiszy,

52 bis – stała całodzienna w dni powszednie – Łazienkowska – plac Zawiszy,

52 “kreślone” – nocna – Chełmska – plac Zawiszy,

53 – stała całodzienna – Chełmska – Dworzec Gdański,

53 bis – stała całodzienna w dni powszednie – Łazienkowska – Dworzec Gdański,

54 – stała całodzienna – plac Unii Lubelskiej – Miodowa,

55 – stała całodzienna – Łazienkowska – Odyńca róg Kazimierzowskiej (Park Dreszera),

56 – stała całodzienna – Miodowa – Odyńca róg Kazimierzowskiej (Park Dreszera),

56 bis – Odyńca – plac Małachowskiego

09.07.1976 – Rada Ministrów podejmuje uchwałę nr 152/76, w której m.in. zobowiązano Urząd m.st. Warszawy do budowy linii trolejbusowej Warszawa (Dworzec Południowy) – Piaseczno (ul. Szkolna). Uchwała została podjęta w związku z budową fabryki telewizorów Polkolor, obecnie Thomson.

08.07.1977 – Eksperymentalny trolejbus ER 100, z podwójnym zasilaniem elektrycznym i spalinowym, wyjechał 8 lipca na ulicę Włościańską z zakładu T-4. Był to pierwszy i ostatni warszawski trolejbus zbudowany na bazie autobusu Berliet PR 100. Na pomocniczym silniku spalinowym, w jaki go wyposażono, dotarł z szybkością 25-30 km/h. przez ulicę Stołeczną do ulicy Stawki, gdzie specjalnie dla badania nowego pojazdu rozwieszono jezdną sieć trolejbusową. Nietypowe rozwiązanie techniczne miało zapewnić mniejszą awaryjność tego środka transportu podczas jazdy w mieście. Trolejbus po podjechaniu w okolice gmachu Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego został ustawiony niedaleko skrzyżowania z ulicą Marchlewskiego (Jana Pawła II). Podczas prób trolejbus osiągnął 60 km/h. Gdyby odcinek był dłuższy osiągnąłby prawdopodobnie około 70-80 km/h.

1978 – Rozpoczęto budowę linii trolejbusowej od Dworca Południowego do Piaseczna wzdłuż ulicy Puławskiej.

1979 – W Zakładzie Trakcji Elektrycznej Instytutu Elektrotechniki podjęto prace nad trolejbusem PR 110 UE (na bazie miejskiego autobusu Jelcz PR 110). Opóźnienia w budowie linii do Piaseczna spowodowały, że pojazd ten testowano od 1981 roku w Gdyni i Lublinie. Pracami nad projektem kierował dr hab. Inż. Zygmunt Giziński. W skład zespołu konstruktorów wchodzili inżynierowie: Edward Bramson, Z. Danielewicz, P. Gołębiewski, M. Sterna. W efekcie ich pracy powstał PR 110T.

1981 – Biuro Planowania Rozwoju Warszawy zaplanowało dodatkowe połączenia trolejbusowe, wiodące od Dworca PKP w Piasecznie obecną ulica Okulickiego, obok Polkoloru, ze skrętem za cmentarzem i poprowadzeniem jej do Konstancina, z Konstancina szosą, poprzez Jeziorną, do wsi Powsin i tam przez skarpę wiślaną i wówczas jeszcze szczere pola i sady do stacji metra Kabaty. Warto zwrócić uwagę na to, że było to częściowe, przynajmniej w planach, odtworzenie komunikacji na trasach zlikwidowanych linii kolejek wąskotorowych.

03.1983 – Zakończono prace nad budowaną z przerwami od 1977 roku zajezdnią R-12 “Piaseczno” na 300 autobusów i trolejbusów.

01.06.1983 – Na dwie warszawskie ulice Puławską i częściowo Wilanowską wyjechał trolejbus. Stało się to możliwe częściowo dzięki drugiemu w dziejach tej komunikacji radzieckiemu darowi w liczbie 30 wozów typu ZIU-9B. Linia otrzymała numer 51 i liczyła 12 kilometrów 900 metrów. Tabor zgromadzono w nowoczesnej zajezdni trolejbusowo-autobusowej R-12 w Piasecznie-Iwicznej. Powstanie tej linii był spowodowane, wybudowaniem w Piasecznie wielkiej fabryki telewizorów “Polkolor”, która potrzebowała szybkiego połączenia z Warszawą.

1983 – Pod koniec roku dostarczono z Instytutu Elektrotechniki w Międzylesiu trzy “Jelcze” PR 110 T, które przez ponad rok były testowane w warszawskim MZK. Nadzorem nad ich eksploatacją zajmowali się pracownicy z Zakładu Trakcji Elektrycznej Instytutu Elektrotechniki, inżynierowie Danielewicz i Gołębiowski.

1984 – Zostaje dostarczony do testów czwarty “Jelcz” PR 110 T.

1989 – Pierwsze sporadyczne uzupełnienie taboru Jelczami PR 110 E.

1991 – Odkupiono ze Szwajcarii trolejbusy marki “Saurer” z przyczepami MASC. Jednocześnie przekazano do Mińska, na Białoruś pozostałe ZIU – 9B. Szwajcarskie pojazdy pochodziły z 1966 roku, ich archaiczne kształty skrywały mechanizmy w doskonałym stanie. Trolejbusy i przyczepy krążyły do czasu likwidacji linii w barwach miasta Sankt Gallen tj. kremowo-zielone Trzeba stwierdzić, że produkt szwajcarski był pod każdym względem solidny.

1995 – Rozpoczyna się przekonywanie mieszkańców ulicy Puławskiej i Piaseczna do likwidacji trolejbusów. Trwa walka o utrzymanie tej komunikacji zarówno przez załogę jak i pasażerów.

31.08.1995 – Ostatni dzień kursowania trolejbusów w Warszawie. Uroczystość zamknięcia odbyła się w ulewnym deszczu na Dworcu Południowym. Udział w imprezie transmitowanej przez Warszawski Ośrodek Telewizyjny wzięli udział raczej młodzi ludzie.

24.10.2000 – Rozbiórkę trakcji rozpoczęto od wiaduktu kolejowego w Piasecznie w stronę Warszawy około godziny 21-22.00, przy użyciu dwóch wozów wieżowych ze Śląska podnajętych przez firmę Kromis-Bis z Częstochowy, która wygrała przetarg na demontaż sieci napowietrznej. Następnie w ciągu dwóch tygodni znikła cała sieć trakcyjna, a wysięgniki ze słupów zostały dostarczone na ul. Obozową, na złomowisko skąd wysłano je do huty.

11.2000 – Ogłoszony został przetarg na wraki trolejbusów i przyczep, stojących od 1995 roku w zajezdni w Piasecznie.

07.2001 – Jak podała Gazeta Wyborcza, Rada Warszawy zatwierdziła poprawkę o możliwości wywozu skorodowanych trolejbusów na złom (skorodowały tylko “Jelcze”). Mimo to znaleźli się chętni, którzy odkupili bądź otrzymali bezpłatnie zabytkowy tabor.

mapa przedstawiająca trasy kursowania, żródło, autor